ఒకప్పుడు ఉజ్జయినీ అనే రాజ్యంలో ధర్మధ్వజుడు అనే రాజు ఉండేవాడు. అతనికి మూడు సున్నితమైన రాణులు ఉండేవారు. ఆయన వారందరినీ ఎంతో ప్రేమించేవాడు. వారు అందరూ అపూర్వమైన సౌందర్యం కలవారు.
ఒకసారి రాజు మొదటి రాణితో ఆడుకుంటున్నప్పుడు ఆమె జుట్టును కదిలించాడు. ఆమె చెవిలో ఉన్న తామర పువ్వు కింద పడింది, అది ఆమె తొడపై గాయాన్ని కలిగించింది. ఆమె కేక వేసింది. రాజు ఆమె సున్నితత్వాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు, వెంటనే వైద్యుడిని పిలిపించాడు.
ఇంకోసారి, రెండవ రాణితో రాజు పూర్ణచంద్రుని కాంతిలో పైకప్పు మీద ఉన్నప్పుడు, ఆమెకు చంద్ర కాంతి చర్మాన్ని కాలుస్తున్నట్టు అనిపించింది. రాజు వెంటనే వైద్య సేవలు కల్పించాడు, ఆమె సున్నితత్వాన్ని చూసి మళ్లీ ఆశ్చర్యపోయాడు.
మూడవసారి, మూడవ రాణితో ఉన్నప్పుడు, దూరంగా అన్నాన్ని నూరుతున్న శబ్దం విన్న వెంటనే ఆమె కుప్పకూలిపోయింది. రాజు వెంటనే వైద్యుడిని పిలిపించాడు, ఆమె సున్నితత్వాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు.
ఆ ఘటనల తర్వాత రాజు తన ముగ్గురు అతి సున్నితమైన రాణులను ఎంతో జాగ్రత్తగా చూసుకోవడం ప్రారంభించాడు.
అక్కడ బేతాళుడు ఆగిపోయి, రాజు విక్రముడిని ఇలా అడిగాడు: “ఈ ముగ్గురు రాణుల్లో ఎవరు అత్యంత సున్నితురాలు?”
విక్రముడు ఆలోచించి ఇలా సమాధానమిచ్చాడు: “మూడవ రాణే అత్యంత సున్నితురాలు. ఎందుకంటే ఆమెకు పువ్వు తాకకపోయినా, చంద్ర కాంతి తాకకపోయినా, కేవలం దూరం నుండి వినిపించిన శబ్దానికే స్పందించింది.”
విక్రముడు సమాధానం చెప్పగానే బేతాళుడు మళ్లీ చెట్టుకు వెళ్లిపోయాడు.