ఒకప్పుడు ఒక ప్రసిద్ధ బ్రాహ్మణునికి మంధారవతి అనే అపూర్వ అందం కలిగిన కుమార్తె జన్మించింది. ఆమె పెరిగి పున్నమి వయస్సుకు వచ్చేసరికి, ఆమె పెళ్లి విషయమై ఆమె తండ్రికి చాలానే ఆందోళన కలిగింది.
ఒకరోజు, ముగ్గురు మంచి వరులు అతని వద్దకు వచ్చి ఆమెను పెళ్లి చేసుకోవాలని అడిగారు. కానీ వారు ముగ్గురూ ఒక్కటే మాట్లాడారు — “ఆమెను మాకు కాకుండా ఇంకెవరికైనా పెళ్లిచేస్తే, మేము చనిపోతాం.” ఈ పరిస్థితిని చూసిన తండ్రి, ఆమెను ఎవరితోనూ పెళ్లి చేయకూడదని నిర్ణయించుకున్నాడు.
అయితే, అనుకోని విధంగా ఒకరోజు మంధారవతికి తీవ్రమైన జ్వరం వచ్చింది, అది ఆమెలో ఆకస్మిక మరణాన్ని తీసుకొచ్చింది. ఆమె మరణాన్ని చూసిన ముగ్గురు వరులు తీవ్ర దిగులుతో ఆమె దేహాన్ని చితిపెట్టారు.
వారిలో ఒకడు అక్కడే ఉండి, ఆమె బూడిదపై పడుకొని ఉండిపోయాడు. రెండవవాడు ఆమె ఎముకలను తీసుకొని గంగానదికి వెళ్లాడు. మూడవవాడు తపస్సు చేసేందుకు సన్యాసిగా మారిపోయాడు.
తన యాత్రలలో మూడవవాడు ఒక బ్రాహ్మణుని ఇంటికి చేరాడు. ఆ బ్రాహ్మణుని దగ్గర ఒక గ్రంథం ఉండేది — దానిలో చితికి పంపిన వారిని బూడిద నుండి తిరిగి జీవితం పొందే మంత్రం ఉండేది. ఆ బ్రాహ్మణుడు ఆ గ్రంథాన్ని చాలా జాగ్రత్తగా కాపాడుతున్నాడు.
అయితే, మూడవ వరుడు రాత్రి దొంగతనంగా ఆ గ్రంథాన్ని దొంగిలించి, తిరిగి మంధారవతిని చితికించిన స్థలానికి వచ్చాడు. అప్పటికే రెండవవాడు గంగ జలంతో తిరిగి వచ్చి ఉన్నాడు. మొదటివాడు ఇప్పటికీ బూడిద మీదే పడుకొని ఉన్నాడు.
ఆ మూడవవాడు మిగిలిన ఇద్దరి సహాయంతో ఆ గ్రంథంలోని మంత్రాన్ని జపించాడు. ఓ ఆశ్చర్యం! మంధారవతి తిరిగి జీవించి నిలిచింది!
తర్వాత వాళ్ల ముగ్గురూ ఆమెను ఎవరు పెళ్లి చేసుకోవాలి అనే విషయంలో తగువులాట మొదలుపెట్టారు. వారిలో ప్రతి ఒక్కరూ, ఆమెను తిరిగి జీవింపజేసిందే తాము చేసిన కృషిచే అని వాదించారు.
ఇక్కడ బేతాళుడు ఆగిపోయి, రాజు విక్రముని ఇలా అడిగాడు:
“ఈ ముగ్గురు వరుల్లో ఎవరు మండారవతికి నిజమైన భర్త అవ్వాలి?”
విక్రముడు ఎంతో ఆలోచించి ఇలా సమాధానమిచ్చాడు:
“మంత్రాన్ని జపించి ఆమెకు జీవం ఇచ్చినవాడు సృష్టికర్త – ఆయన తండ్రిగా పరిగణించవచ్చు. ఎముకలను గంగకు తీసుకెళ్లినవాడు కుమారుడిగా భావించవచ్చు. కానీ ఆమెను ప్రేమించి, ఆమె బూడిదపై నిద్రించినవాడు – అతడే ఆమె భర్త కావలసినవాడు.”
విక్రముడు ఈ సమాధానం చెప్పగానే, బేతాళుడు మళ్లీ చెట్టుకు వెళ్లిపోయాడు.